हजार माइलको यात्रा एक पाईलाबाट सुरु हुन्छ भने झैं, आज मैले बिताएको नेपाल देखि परदेश सम्मको यो यात्रा लाई एक पाईलाको रुप मा सम्झिएको छु ।

समयलाई सस्तोमा बेचेर महङ्गो घडि लगाउनुको अर्थ छैन भन्ने बुझ्दै गरेको म बिद्यार्थी हिडदै, सोच्दै र म खोच्दै छु । यि आफ्ना हरेक पाईलाको महत्व सायद म जस्ता १ लाख भन्दा धेरै नेपालीहरु यहि यात्रा मा हुनु हुन्छ होला जापानमा । विंक्रम संवत् २०५४ सालमा जन्मेको म त्यहि हजारौँ नेपालीलाई बिदेश जान माध्यम बनेको त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल भित्र छिर्दै गर्दा र ठुलो जहाज चढ्दै गर्दा मात्र म २१ बर्षको थिए । परदेशमा पाइला राखेको २ बर्ष वितिसकेछ अर्थात् अहिले म २३ बर्षको भएछु । समय कति छिट्टै बितेको पतै भएन ।

मलाई लाग्छ यो समाज मेरो लागि नौलो र सिक्नु पर्ने कुरा घेरै बाँकी रहेछ्न् । नौलो समाज नौलो सँस्कृती अनि फरक भाषा मेरा लागि हरेक कुरा निकै चुनौती पुर्ण थिए । यसो भनिरहदा अझै पनि संघर्षरत यो विद्यार्थी जिवन कालमा चुनौतीहरु थुप्रै रहेकाछ्न् । फरक यति मात्र हो समय सँगै सपना पनि परिवर्तन हुदो रहेछ । सुरुवाति दिनहरुमा जापान आउदै गर्दा ऋण कसरि चुत्ता गर्ने त्यस पश्चात् कहाँ कुन कलेज जाने भन्ने सोच आउँथ्यो भने अहिले कसरि भिषा जोगाउने र कसरि स्थापित हुने भन्ने कुराले पिरोलि रहन्छ र ति बाटो म खोजिरहेको छु ।

घरको आर्थिक स्तर कमजोर भएकाले नेपालबाट मलाई अध्ययन गर्न पैसा पठाउन नसक्नुको बाबजुद एउटा काम गरेर जिविकोपार्जन गर्न र यता कलेज शुल्क जुटाउन निकै गाह्रो भैरहेको थियो । म विद्यार्थी भएको नाताले हप्तामा २८ घण्टा मात्र काम गर्न पाउने जापान सरकारको नियम र नियम विपरीत काम गर्यो भने नेपाल फर्काइ देला भन्ने कुराले पिरोलिन्थो ।

जसोतसो एउटै काम गरेर २ बर्ष बिताएछु । नेपाल हुने बेला ईन्जिनियर पढ्दै गरेको मान्छे जब म जापानमा पाइला टेकेँ त्यस पछि मेरो जिबनको नया संघर्षका दिनहरु सुरुवात भयो ।

घरमा खाना खाएर थाल समेत नमाझेको म जापानमा आए पछि कैयौं घण्टा रेष्टुरेन्टमा भाडा माझे । आफ्नो जिम्मेवारीमा सहायक कुक र अन्य कर्मचारीहरु घण्टौंसम्म जागरण र उत्प्रेरणा गराउने म जापानीज भाषाको अभाबकै कारणले कैयौँ पटक अबुझ जसरी मौन बसेको छु । 

अहिले यि कुरा तपाईंहरु समक्ष ब्यत्त गर्न पाउदा गर्ब लागि रहेको छ ।किनकि परिस्थितिले मान्छेमा धेरै नै परिवर्तन ल्याउँदो रहेछ । हरेक जसो यात्रामा देखिने ब्यवधान र समस्याहरुले नै आज मेरो लागि जीवन जिउन सिकाउने किताब बनेको छ ।

यस कारण म भन्छु तपाई पनि सङ्घर्ष गर्नुहोस् । जब यहाँको सँस्कार  संस्कृती र भाषालाई बुझ्ने हुन्छौं नि त्यो दिन तपाईले देख्नु भएको सपना पुरा हुन समय लाग्छ जस्तो लाग्दैन । जापानको बारेमा मेरो साँडे २ बर्षको अनुभव मा यति कुरा ढुक्क साथ भन्ने भएको छु कि जीवनलाई फुल सम्झेर पानी हाल्नुहोस, सुगन्घ र सौन्दर्यता फुल आफैले दिन्छ ।